
Zelfregulatie en school: waarom het daar vaak misgaat
Inleiding
Veel kinderen houden zich op school verrassend goed staande. Ze luisteren, doen wat er gevraagd wordt en passen zich aan. Maar dat betekent niet dat hun systeem ook in balans is.
School vraagt veel van zelfregulatie — soms meer dan een kind kan dragen.
Een herkenbaar voorbeeld
Op school gaat het “prima”.
Thuis is je kind leeg, boos of ontregeld.
Je krijgt te horen: “We zien dit gedrag hier niet.”
Maar dat betekent niet dat het er niet is.
De centrale vraag
Waarom lukt zelfregulatie op school vaak minder goed - en waarom zie je de gevolgen juist thuis?
Hoofdstuk 1 – School vraagt voortdurende aanpassing
Een schooldag vraagt:
- stilzitten
- luisteren
- schakelen
- sociale afstemmin
- voldoen aan verwachtingen
Dit vraagt continue zelfregulatie — zonder voldoende herstelmomenten.
Hoofdstuk 2 – Weinig ruimte voor ontlading
Veel kinderen kunnen op school niet:
- bewegen wanneer het nodig is
- emoties laten zakken
- spanning ontladen
Alles wordt ‘binnen gehouden’.
En wat erin gaat, moet er ergens weer uit.
Hoofdstuk 3 – Het denkende brein krijgt voorrang
Onderwijs is sterk gericht op:
- cognitie
- taal
- prestaties
Maar zelfregulatie is een voorwaarde, geen bijzaak.
Zonder regulatie raakt leren onder druk.
Hoofdstuk 4 – Waarom gedrag vaak pas thuis zichtbaar wordt
Thuis voelt veilig.
Daar mag de spanning los.
Dit zie je terug als:
- boosheid
- huilen
- terugtrekken
- uitputting
Dat is geen terugval — het is herstel.
Hoofdstuk 5 – Wat school kan helpen (en wat jij kunt doen)
Wat helpt op school:
- voorspelbaarheid
- rustmomenten
- begrip voor regulatiebehoefte
Als ouder kun je:
- het gesprek aangaan
- gedrag in context uitleggen
- samen zoeken naar haalbare aanpassingen
Tot slot
Zelfregulatieproblemen op school zijn geen teken van onwil.
Ze laten zien dat de belasting groter is dan de draagkracht.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.
