Het lijkt soms uit het niets te komen.
Een verkeerde beker. Een vraag te veel. Een jas die niet meteen lukt.
En ineens is daar een uitbarsting die veel groter voelt dan de aanleiding.
Voor jou klein — voor je kind allesoverheersend.
Je kind komt uit school. Alles ging “goed”.
Thuis vraag je of hij zijn schoenen wil opruimen.
En daar is het: boosheid, tranen, schreeuwen.
Jij denkt: “Het is maar een vraag…”
Maar voor je kind is dit niet dat ene moment.
Het is alles wat zich al heeft opgestapeld.
Waarom reageren kinderen soms zo heftig op kleine gebeurtenissen, en wat zegt dat over hun zelf- en emotieregulatie?
Een uitbarsting ontstaat zelden door één trigger.
Meestal is de emmer al gevuld met:
Dat ene kleine ding is alleen de laatste druppel.
Als het systeem overbelast is:
De reactie lijkt niet passend bij de situatie, maar wel passend bij de belasting.
Thuis voelt veilig.
Daar hoeft een kind zich niet meer groot te houden.
Het zenuwstelsel laat los —
en dat gebeurt vaak via:
Dit is geen manipulatie.
Het is herstel.
Wat vaak averechts werkt:
Het systeem kan dit niet verwerken als het al overloopt.
Wat helpt op het moment zelf:
Pas daarna kan er gepraat en geleerd worden.
Ontploffen om kleine dingen betekent niet dat een kind overdrijft.
Het betekent dat de rek eruit is.
Wie dat ziet, hoeft minder te corrigeren
en kan meer begeleiden naar herstel.
In de volgende artikelen gaan we verder met:
en wat helpt bij boosheid, verdriet en frustratie
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.