Emoties horen bij het leven. Bij kinderen vaak groot, rauw en ongefilterd.
Blijdschap is uitbundig, boosheid intens en verdriet allesoverheersend. Dat is geen teken dat er iets misgaat — het laat juist zien dat emotieregulatie nog volop in ontwikkeling is.
Emotieregulatie is geen knop die een kind zomaar kan omzetten. Het is een vaardigheid die groeit in tijd, ervaring en relatie.
Je kind huilt omdat het verkeerde bord op tafel staat.
Of wordt woedend om iets wat voor jou klein lijkt.
Jij denkt misschien: “Waarom reageert hij zo heftig?”
Maar voor je kind is het op dat moment groot.
Wat is emotieregulatie precies, hoe ontwikkelt het zich, en waarom zijn emoties bij kinderen soms zo overweldigend?
Emotieregulatie is het vermogen om:
Het betekent niet dat emoties verdwijnen,
maar dat een kind er niet door overspoeld raakt.
Bij jonge kinderen ontstaan emoties sneller dan taal.
Het gevoel is er al, terwijl het brein nog geen woorden of overzicht heeft.
Daarom zie je:
Niet omdat een kind niet wil uitleggen —
maar omdat het dat nog niet kán.
Kinderen leren emoties reguleren doordat een volwassene:
Dit noemen we co-regulatie: eerst samen, later zelf.
Emotieregulatie lukt minder goed bij:
Dan is het systeem al vol en kan één emotie de emmer doen overlopen.
Dit is geen drama — het is een logisch gevolg van belasting.
Veel ouders willen emoties snel wegmaken.
Maar emoties willen vooral erkend worden.
Wat helpt:
Regulatie ontstaat niet door haast, maar door ruimte.
Emotieregulatie is een leerproces.
Met pieken, dalen en herhaling.
Hoe meer veiligheid een kind ervaart bij emoties,
hoe beter het leert dat gevoelens komen —
en ook weer gaan.
In de volgende artikelen gaan we verder met:
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.