Veel opvoedmomenten lopen vast omdat we proberen te corrigeren terwijl een kind nog ontregeld is. We leggen uit, stellen grenzen, verwachten inzicht — maar het komt niet binnen.
Niet omdat je kind niet wil luisteren,
maar omdat het nog niet kan.
Eerst reguleren, dan corrigeren is geen opvoedtruc.
Het is aansluiten bij hoe het brein werkt.
Je kind is boos, schreeuwt of slaat.
Jij corrigeert direct: “Stop daarmee.”
Maar het gedrag escaleert.
Je voelt frustratie: “Hij luistert gewoon niet.
Terwijl het systeem van je kind nog vol in de stressstand staat.
Waarom werkt corrigeren pas als een kind eerst gereguleerd is - en wat vraagt dat van jou als ouder?
Corrigeren betekent:
Dat vraagt een beschikbaar denkend brein.
Bij ontregeling is dat brein tijdelijk niet bereikbaar.
Bij stress of overprikkeling:
In die staat kun je niets leren.
Alleen overleven.
Regulatie betekent:
Dat gebeurt via:
Pas als je ziet dat je kind:
ontstaat ruimte voor:
Dan landt wat je zegt ook echt.
Eerst reguleren betekent niet:
Het betekent:
Grenzen werken beter als het systeem ze kán ontvangen.
Corrigeren zonder regulatie voelt voor een kind als druk.
Corrigeren ná regulatie voelt als begeleiding.
Dat verschil maakt opvoeden rustiger, duidelijker en effectiever —
voor jullie allebei.
In de volgende artikelen kijken we naar:
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.