Kinderen leren zichzelf reguleren door eerst samen gereguleerd te worden.
Dat betekent dat jouw aanwezigheid, toon en rust direct invloed hebben op hoe het systeem van je kind reageert.
Co-regulatie is geen techniek.
Het is een relatieproces.
Je kind is boos of verdrietig.
Jij probeert te helpen, maar voelt zelf spanning oplopen. Je stem wordt scherper, je geduld dunner.
En ineens merk je: het escaleert.
Niet omdat je iets fout doet —
maar omdat zenuwstelsels elkaar beïnvloeden.
Wat is co-regulatie precies, en waarom is jouw rust zo bepalend voor de zelfregulatie van je kind?
Co-regulatie betekent dat een kind zijn emoties en spanning leent van een volwassene.
Jouw kalmte helpt het systeem van je kind terug te schakelen.
Dit gebeurt via:
Niet via uitleg of woorden.
Kinderen zijn gevoelig voor:
Als jij rustig blijft, krijgt het brein van je kind een signaal: het is veilig.
Rust werkt besmettelijk.
Tijdens ontregeling staat het denkende brein ‘uit’.
Woorden komen niet binnen.
Wat wél binnenkomt:
Co-regulatie gaat vóór uitleg.
Co-regulatie betekent niet:
Het betekent:
Zonder regulatie kan een kind geen grenzen verwerken.
Co-regulatie vraagt geen perfectie.
Je mag ook zelf spanning voelen.
Het helpt als je:
Herstel na ontregeling is minstens zo belangrijk als rust zelf.
Co-regulatie is de brug naar zelfregulatie.
Hoe vaker een kind zich samen gereguleerd voelt,
hoe beter het dit later zelf kan.
Niet door controle, maar door verbinding.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.