Veel ouders kijken achteraf terug en denken: “Had ik dit maar eerder geweten.”
Niet omdat ze iets verkeerd hebben gedaan, maar omdat belangrijke informatie vaak pas wordt gedeeld wanneer een kind al vastloopt.
Wat ouders te horen krijgen — en vooral wat ze níét te horen krijgen — maakt een groot verschil in hoe lang kinderen blijven compenseren.
Je hoort jarenlang: “Het gaat wel.”
Of: “Hij doet zo zijn best.”
Pas wanneer de spanning oploopt, het zelfvertrouwen daalt of de resultaten kelderen, komt het gesprek op gang. Voor ouders voelt dat als te laat — voor het kind vaak ook.
Welke dingen horen ouders vaak pas te laat, en waarom gebeurt dat zo?
Deze uitspraak wordt vaak gebruikt om gerust te stellen. Soms klopt dat ook. Maar:
Achteraf blijkt soms dat het kwartje allang aan het wiebelen was.
Zolang resultaten:
wordt vaak gezegd dat het binnen de norm valt. Wat daarbij ontbreekt, is de vraag: wat kost het dit kind om dit niveau vast te houden?
Veel kinderen:
Die onzichtbare inspanning wordt zelden benoemd, terwijl die cruciaal is om te begrijpen hoe het écht gaat.
Pas wanneer:
worden onderliggende kwetsbaarheden zichtbaar. Niet omdat ze nieuw zijn, maar omdat ze niet langer gecompenseerd kunnen worden.
Scholen kijken noodgedwongen naar:
Dat maakt het lastig om stille signalen te zien bij kinderen die niet opvallen in gedrag.
Veel ouders zeggen achteraf:
Die inzichten komen vaak pas wanneer de druk te groot is geworden.
Wat ouders vaak pas te laat te horen krijgen, is dat functioneren iets anders is dan floreren. Door eerder te kijken naar inspanning en draagkracht, kunnen kinderen geholpen worden vóórdat ze vastlopen.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.
