Veel ouders stellen zich deze vraag: “Is dit nog normaal?”
Een kind dat traag leest, moeite heeft met rekenen, snel moe is of emotioneel reageert op school. Soms wordt gezegd dat het erbij hoort. Soms juist dat er zorgen zijn. Het verschil daartussen is niet altijd duidelijk.
Om die vraag goed te kunnen beantwoorden, is het belangrijk te begrijpen wat normaal eigenlijk betekent.
Je hoort dat kinderen nu eenmaal verschillen. Tegelijk merk je dat jouw kind elke schooldag zwaar vindt. Resultaten zijn nét voldoende, maar de spanning groeit. Jij voelt: dit kost veel. Toch twijfel je of dat gevoel ‘terecht’ is.
Wanneer hoort iets bij normale ontwikkeling, en wanneer is het een signaal dat een kind structureel te veel moet compenseren?
Ontwikkeling verloopt binnen een bandbreedte:
‘Normaal’ betekent dus niet: gemiddeld. Het betekent: binnen een gezonde variatie.
Verschillen zijn geen probleem wanneer:
Dan past de ontwikkeling binnen de bandbreedte, ook als het tempo lager ligt.
Verschillen worden een signaal wanneer:
Dan vraagt het meer dan geduld alleen.
Cijfers en toetsen laten zien wat een kind kan laten zien — niet:
Een kind kan functioneren, terwijl het ondertussen overvraagd wordt.
Vergelijken met:
maakt het lastig om het eigen kind helder te zien. Ontwikkeling verloopt niet synchroon, en dat hoeft ook niet.
Ouders mogen serieus nemen:
Dat is geen overbezorgdheid, maar betrokkenheid.
Niet alles wat anders loopt is zorgelijk — maar niet alles wat ‘nog net lukt’ is gezond. Door te kijken naar belasting, ontwikkeling en welzijn, ontstaat een realistischer beeld dan door alleen naar gemiddelden te kijken.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.
