Sommige kinderen lijken jarenlang prima mee te komen. Geen opvallende signalen, geen grote zorgen. Tot het ineens niet meer gaat. Ouders vragen zich dan af: “Waarom zien we dit nu pas?”
Later vastlopen betekent zelden dat er ineens iets misgaat. Vaak is het het moment waarop de rek eruit is.
In groep 3 en 4 ging het nog wel. Het kostte wat moeite, maar het lukte. In groep 6 of 7 ontstaan ineens stress, faalangst of weerstand tegen school. Voor ouders voelt dat onverwacht, maar voor het kind was het vaak al langer zwaar.
Waarom lopen sommige kinderen pas in hogere groepen vast, terwijl het eerder 'goed genoeg' leek te gaan?
Veel kinderen zijn sterk in aanpassen. Ze:
Dit kost veel energie, maar kan lange tijd onzichtbaar blijven. Aanpassen maskeert moeite — tot het niet meer vol te houden is.
In hogere groepen:
Wat eerst werd begeleid, moet nu zelfstandig. Daardoor komen onderliggende kwetsbaarheden pas aan het licht.
In het begin mag een kind nog tellen, spellen of nadenken. Later wordt automatiseren een voorwaarde. Wanneer dat niet stevig is opgebouwd:
Dat kan leren blokkeren, ook bij begrip.
Jarenlang moeite doen zonder echt succes kan leiden tot:
Het vastlopen is dan niet alleen cognitief, maar ook emotioneel.
Signalen worden gemist omdat:
Maar functioneren is iets anders dan floreren.
Later vastlopen betekent meestal niet dat:
Het betekent dat de draagkracht is overschreden. Dat is een logisch gevolg van jaren compenseren.
Wanneer kinderen later vastlopen, is dat geen verrassing voor henzelf. Het is het moment waarop aanpassen niet meer lukt. Door eerder te kijken naar belasting en inspanning, kan veel onnodige stress worden voorkomen.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.
