Veel ouders beschrijven groep 6 als het jaar waarin het niet meer vanzelf gaat. Waar een kind zich eerder nog wist aan te passen of te compenseren, lijkt het in groep 6 steeds moeilijker om alle ballen in de lucht te houden. Niet omdat het kind minder kan, maar omdat de belasting structureel te hoog wordt.
Voor sommige kinderen wordt groep 6 daardoor een echt breekpunt.
Een kind dat altijd zijn best doet, raakt steeds sneller overprikkeld. Het maakt meer fouten, twijfelt aan zichzelf of wil liever niet meer naar school. Ouders horen: “Hij moet gewoon wat meer doorzetten.”
Maar wat als doorzetten niet meer helpt?
Waarom wordt groep 6 voor sommige kinderen een breekpunt, en wat speelt er onder de oppervlakte?
Veel kinderen houden zich jarenlang staande door:
In groep 6 stapelen taken, toetsen en verwachtingen zich op. Compensatie kost dan meer energie dan het oplevert.
In groep 6:
Wat eerder nog mocht groeien, moet nu ‘gewoon lukken’.
Door:
raakt het werkgeheugen sneller vol. Hierdoor verdwijnen denkstappen, ook al is de kennis aanwezig.
Een breekpunt uit zich vaak in:
Deze signalen zijn geen onwil, maar reacties op overbelasting.
Kinderen trekken conclusies:
Wanneer inspanning niet meer leidt tot succes, raakt het zelfvertrouwen beschadigd.
Veel kinderen die vastlopen:
Het probleem zit zelden in motivatie, maar in de mismatch tussen wat gevraagd wordt en wat een kind kan dragen.
Dat groep 6 een breekpunt wordt, is een signaal — geen falen. Door dit serieus te nemen en tijdig af te stemmen, kan verdere uitputting worden voorkomen en kan leren weer hanteerbaar worden.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.
