In rapporten en gesprekken met school kom je soms de termen 1F en 1S tegen. Deze referentieniveaus worden gebruikt bij taal en rekenen, maar zijn voor veel ouders lastig te plaatsen. Want wat betekenen deze niveaus eigenlijk? En zegt het iets over hoe goed een kind leert?
Op het rapport staat: “Rekenen: referentieniveau 1F behaald.”
Je leest het en vraagt je af: is dat goed? Had het 1S moeten zijn? En wat betekent dit voor de verdere schoolloopbaan van mijn kind?
Wat zijn referentieniveaus 1F en 1S, waarom gebruikt school ze en wat zeggen ze wel - en niet- over jouw kind?
Referentieniveaus zijn landelijke afspraken over wat leerlingen moeten kennen en kunnen op het gebied van taal en rekenen. Ze geven richting aan het onderwijs en helpen scholen om doelen vast te stellen.
De bekendste niveaus in het basisonderwijs zijn:
1F: fundamenteel niveau
1S: streefniveau
1F staat voor het fundamentele niveau.
Dit is het basisniveau dat leerlingen nodig hebben om goed te kunnen functioneren in het dagelijks leven en om onderwijs te kunnen volgen op vervolgopleidingen.
Voor de meeste leerlingen is 1F:
1S is het streefniveau. Dit niveau is bedoeld voor leerlingen die meer aankunnen en die de leerstof op een hoger abstractieniveau beheersen.
Kenmerken van 1S:
Niet elk kind hoeft of kan dit niveau behalen.
Referentieniveaus zeggen iets over:
Ze helpen scholen om onderwijs te plannen en te evalueren.
Referentieniveaus zeggen niets over:
intelligentie
motivatie
creativiteit
talenten buiten taal en rekenen
Een kind dat 1F behaalt, is niet “minder” dan een kind dat 1S behaalt. Het zijn verschillende routes, geen rangorde.
Als ouder kun je:
Het doel is ontwikkeling, niet het behalen van een label.
Referentieniveaus 1F en 1S geven richting aan het onderwijs, maar vertellen nooit het hele verhaal. Door te begrijpen wat deze niveaus wel en niet betekenen, kun je met meer rust kijken naar rapporten en gesprekken — en blijft de focus liggen op wat past bij jouw kind.