Voor veel kinderen is school niet alleen een plek om te leren, maar ook een plek waar het zenuwstelsel continu aanstaat. Geluiden, verwachtingen, tempo, sociale interactie — alles loopt door elkaar heen.
Wat voor het ene kind ‘gewoon’ is, kan voor een ander kind dagelijks topsport zijn.
Je kind doet wat er gevraagd wordt. Zit op zijn plek. Probeert mee te komen.
Maar thuis is het op. Leeg. Over de grens.
Niet omdat school fout is — maar omdat de belasting groter is dan de draagkracht.
Waarom vraagt school zoveel van prikkelverwerking, en waarom merken sommige kinderen dit sterker van andere?
In een klas komen continu prikkels samen:
Het brein krijgt nauwelijks pauze.
Stilzitten lijkt rustig, maar is dat niet altijd.
Voor veel kinderen vraagt het enorme interne controle om:
Dat kost energie — zeker als het zenuwstelsel al vol zit.
School vraagt veel schakelmomenten:
Voor een gevoelig systeem zijn die overgangen intens.
Elke overgang is opnieuw aanpassen.
Samenwerken, gezien worden, erbij horen — ook dat zijn prikkels.
Voor sommige kinderen wegen sociale verwachtingen zwaar, zeker als ze:
Wat je niet ziet, gebeurt vanbinnen.
Meer discipline, meer regels of meer druk lossen prikkelbelasting niet op.
Wat helpt, is begrip, voorspelbaarheid en herstelmomenten.
Niet elk kind kan in dezelfde omgeving hetzelfde laten zien.
Als je begrijpt wat school vraagt van prikkelverwerking, kijk je anders naar gedrag.
Met meer realisme — en minder oordeel.