Soms lijkt het alsof de energie bij een kind langzaam weglekt. Waar school eerst vanzelf ging, kost het nu steeds meer moeite. Opstaan wordt zwaar, de weerstand groeit en het plezier verdwijnt. Veel ouders vragen zich dan af: is dit gewoon een fase, of is mijn kind schoolmoe?
Je kind zucht bij het woord school. Niet boos, maar moe. Er is minder veerkracht, sneller tranen, meer terugtrekgedrag. In het weekend komt er iets van ontspanning terug, maar op zondagavond begint de spanning opnieuw. Je voelt dat het niet alleen gaat over ‘geen zin’.
Wat betekent het wanneer een kind 'schoolmoe' lijkt - en wat probeert dit te vertellen?
Schoolmoe zijn betekent niet dat een kind niet wil leren. Het betekent vaak dat het leren te veel vraagt, te lang heeft gevraagd of te weinig heeft opgeleverd. Het is vermoeidheid op een dieper niveau: mentaal, emotioneel en lichamelijk.
Een schoolmoe kind is meestal een kind dat lang heeft volgehouden.
Veel kinderen passen zich aan om mee te blijven doen. Ze slikken spanning in, zetten door en proberen te voldoen. Als die aanpassing te lang duurt zonder voldoende herstel, raakt de rek eruit. Dan ontstaat schoolmoeheid.
Niet omdat een kind zwak is,
maar omdat het te sterk is geweest.
Schoolmoeheid laat zich zelden zien in één duidelijk symptoom. Vaak gaat het om een combinatie van signalen:
Deze signalen zijn geen probleem op zichzelf, maar aanwijzingen.
Elk kind heeft weleens een mindere periode. Schoolmoeheid onderscheidt zich doordat de vermoeidheid aanhoudt en niet herstelt met rust of vakantie. Het systeem krijgt geen reset meer.
Waar een dip voorbijgaat,
blijft schoolmoeheid hangen.
Wanneer een kind merkt dat het minder kan, minder aankan of steeds verder leegloopt, raakt dat het zelfbeeld. Het gevoel ontstaat dat het probleem bij henzelf ligt. Dat maakt schoolmoeheid extra pijnlijk.
Niet alleen leren wordt zwaar,
maar ook het gevoel ‘ik kan dit’.
De neiging bij schoolmoeheid is vaak om door te duwen: nog even volhouden, dit jaar afmaken, straks wordt het rustiger. Maar schoolmoeheid vraagt meestal om het tegenovergestelde: vertragen, ontlasten en opnieuw afstemmen.
Herstel begint niet met harder werken,
maar met ruimte maken.
Wanneer een kind schoolmoe lijkt, is dat geen teken van luiheid of gebrek aan motivatie. Het is een signaal dat de balans zoek is geraakt. Door schoolmoeheid serieus te nemen, ontstaat de kans om te kijken wat er nodig is om die balans te herstellen — voordat het kind helemaal opraakt.
Luisteren naar schoolmoeheid
is luisteren naar wat een kind nodig heeft om weer te kunnen groeien.