De termen NT2 en taalachterstand worden in gesprekken over school vaak door elkaar gebruikt.
Soms zelfs als synoniemen.
Toch betekenen ze iets heel anders.
En dat verschil is belangrijker dan veel mensen denken.
Want wie NT2 verwart met taalachterstand, loopt het risico om een kind verkeerd te beoordelen — en soms zelfs onnodig zorgen te maken.
Een kind spreekt thuis vloeiend zijn moedertaal.
Het vertelt verhalen, stelt vragen en begrijpt complexe situaties.
Op school zijn de zinnen korter.
De antwoorden eenvoudiger.
De woordenschat lijkt beperkt.
De conclusie ligt dan snel op tafel:
“Er is sprake van een taalachterstand.”
Maar klopt dat wel?
Wat is het verschil tussen NT2 en taalachterstand, en waarom is dat onderscheid zo cruciaal voor leren en ontwikkeling?
NT2 betekent: Nederlands als tweede taal.
Het zegt iets over:
Een NT2-leerling:
NT2 beschrijft dus een situatie, geen probleem.
Van een taalachterstand spreken we wanneer:
Dat kan voorkomen bij:
Taalachterstand gaat over ontwikkeling, niet over de taalkeuze.
In de praktijk wordt vaak gekeken naar:
Bij NT2-leerlingen zie je dan:
Wat dan wordt gezien als achterstand, is vaak:
Wanneer NT2 wordt gezien als taalachterstand:
Terwijl een NT2-leerling vaak juist gebaat is bij:
Niet bij het “inhalen” van iets wat niet ontbreekt.
Ja — dat kan.
Een NT2-leerling kan óók een taalachterstand hebben.
Maar dat is niet vanzelfsprekend.
Belangrijke vragen zijn dan:
Pas vanuit die bredere blik kun je zorgvuldig beoordelen wat er nodig is.
Om NT2 en taalachterstand uit elkaar te houden, helpt het om te kijken naar:
Zo wordt duidelijk of een kind iets niet kan,
of iets nog niet in deze taal kan laten zien.
NT2 is geen taalachterstand.
Het is een andere startpositie.
Wanneer we dat verschil serieus nemen,
ontstaat er ruimte om kinderen te ondersteunen zonder ze tekort te doen.