Veel mensen zeggen: “Vroeger zag je dit niet.”
Maar neurodiversiteit is niet ineens ontstaan. Wat wél is veranderd, is de wereld waarin kinderen opgroeien. Tempo, prikkels en verwachtingen zijn toegenomen — en juist daar wordt zichtbaar waar het wringt.
Je kind kan thuis prima functioneren, maar raakt op school uitgeput. Na een dag vol geluiden, wisselingen en drukte is er niets meer over. Jij ziet dat dit geen onwil is, maar overbelasting. Toch vragen anderen zich af waarom dit “vroeger geen probleem was”.
Waarom lijkt neurodiversiteit nu zoveel zichtbaarder dan vroeger?
Kinderen groeien op in een wereld met:
Voor kinderen met een gevoeliger of anders werkend brein leidt dit sneller tot overprikkeling.
Het tempo ligt hoger dan ooit:
Niet ieder brein kan of wil dit tempo bijbenen. Dat wordt zichtbaar als stress, gedrag of vastlopen.
Het onderwijs is steeds strakker georganiseerd. Dat betekent:
Verschillen die eerder konden meebewegen, botsen nu sneller met het systeem.
Ouders, leerkrachten en begeleiders weten nu meer over:
Wat vroeger werd weggezet als “lastig” of “lui”, wordt nu herkend als een signaal.
Veel kinderen deden dat vroeger wel: aanpassen, inslikken, volhouden.
Nu zien we eerder de gevolgen daarvan — omdat kinderen (en ouders) eerder aan de bel trekken.
Dat is geen zwakte, maar vooruitgang.
Neurodiversiteit is niet toegenomen — de druk op kinderen wel. Wat nu zichtbaar wordt, laat zien waar afstemming nodig is. Niet omdat kinderen veranderd zijn, maar omdat de wereld dat is.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.