Wanneer een kind vastloopt, wordt gedrag vaak het eerste wat opvalt. Driftbuien, terugtrekken, boosheid, niet luisteren. Al snel krijgt het de naam probleemgedrag.
Neurodiversiteit nodigt uit om anders te kijken: gedrag is geen probleem, maar een signaal.
Je kind ontploft na school. Op school gaat het “goed”, thuis komt alles eruit. Anderen zeggen: “Je moet consequenter zijn.”
Maar jij ziet iets anders: een kind dat de hele dag zijn best heeft gedaan en nu niets meer over heeft.
Wat gebeurt er als we gedrag niet langer zien als probleem, maar als signaal?
Kinderen laten met gedrag zien wat ze nog niet onder woorden kunnen brengen. Gedrag kan zeggen:
Zeker bij neurodiverse kinderen spreekt gedrag vaak luider dan woorden.
Gedrag dat als lastig wordt ervaren, ontstaat vaak door:
Het gedrag is niet het probleem, maar het gevolg.
Wanneer gedrag direct wordt gecorrigeerd:
Dit kan leiden tot escalatie in plaats van ontspanning.
Kijken naar gedrag als signaal betekent vragen stellen als:
Dat vraagt vertraging in plaats van ingrijpen.
Wanneer gedrag als signaal wordt gezien, verschuift de aanpak:
Dat helpt het kind om weer tot rust te komen.
Gedrag vertelt altijd een verhaal. Door te luisteren naar wat gedrag wil zeggen, ontstaat ruimte voor begrip en echte verandering. Niet door het kind te veranderen, maar door de omgeving beter te laten aansluiten.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.