Veel ouders komen met neurodiversiteit in aanraking nadat hun kind een label krijgt — of juist dreigt te krijgen. ADHD, autisme, dyslexie. Dat roept vragen op: Wat betekent dit? Wat zegt het over mijn kind?
Het verschil tussen stoornis-denken en neurodiversiteit zit niet in de kinderen, maar in de manier van kijken.
Op school wordt gezegd dat je kind “afwijkt van de norm”. Er wordt gesproken over achterstanden, problemen of beperkingen. Jij ziet ondertussen een kind met talenten, gevoeligheid en een eigen manier van denken. Twee werkelijkheden botsen — en dat schuurt.
Wat is het verschil tussen stoornis-denken en neurodiversiteit, en waarom maakt dat zoveel uit voor kinderen?
Stoornis-denken kijkt naar gedrag en ontwikkeling vanuit één norm. Alles wat daarvan afwijkt, wordt gezien als:
De focus ligt op wat niet goed gaat en wat “hersteld” moet worden.
Neurodiversiteit vertrekt vanuit een ander uitgangspunt:
De vraag wordt niet wat is er mis?
maar wat heeft dit kind nodig?
Stoornis-denken kan bij kinderen leiden tot:
Neurodiversiteit daarentegen kan zorgen voor:
Ook voor ouders maakt dit verschil veel uit.
Stoornis-denken kan:
Neurodiversiteit geeft ouders vaak juist rust, omdat het verklaart zonder te veroordelen.
Neurodiversiteit zegt niet dat labels nooit helpend zijn. Het plaatst ze in context.
Een label kan:
Maar het is niet het kind. Het kind blijft altijd meer dan een beschrijving.
Stoornis-denken kijkt naar afwijking, neurodiversiteit naar variatie. Dat verschil bepaalt of een kind zichzelf als probleem gaat zien — of als iemand die anders werkt in een wereld die niet altijd meebeweegt.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.