Wanneer ouders het woord neurodiversiteit horen, denken sommigen meteen: “O nee, nog een label.”
Maar neurodiversiteit is juist géén label. Het is een manier van kijken die voorkomt dat kinderen worden teruggebracht tot één omschrijving.
Dat verschil is essentieel om te begrijpen.
Je kind krijgt kenmerken toegekend: druk, gevoelig, dromerig, slim maar niet passend. In gesprekken lijken die woorden steeds zwaarder te wegen dan wie je kind werkelijk is. Je voelt dat er iets ontbreekt: het totaalplaatje.
Neurodiversiteit brengt dat totaal weer terug.
Waarom is neurodiversiteit geen label, en wat betekent dat voor hoe we naar kinderen kijken?
Een label is bedoeld om te beschrijven, maar kan in de praktijk:
Het risico is dat het kind wordt gezien door het label heen, in plaats van als mens.
Neurodiversiteit zegt niet wat een kind is, maar hoe breinen kunnen verschillen.
Het gaat over variatie, niet over classificatie.
Een kind heeft misschien kenmerken, maar is nooit een label.
Binnen neurodiversiteit is er ruimte voor:
Een kind kan op school vastlopen en thuis floreren — zonder tegenstrijdigheid.
Wanneer neurodiversiteit het uitgangspunt is:
Dat geeft rust, bij het kind én bij de ouders.
Neurodiversiteit sluit labels niet uit. Het plaatst ze in dienst van het kind.
Een label mag helpen bij ondersteuning, maar mag nooit bepalen wie een kind is of wat het kan worden.
Neurodiversiteit is geen label, maar een lens. Een manier van kijken die voorkomt dat kinderen worden vastgezet. Het herinnert ons eraan dat geen enkel woord ooit het hele verhaal vertelt.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.