Vriendschappen lijken voor sommige kinderen vanzelf te ontstaan. Voor neurodiverse kinderen verloopt dit vaak anders. Niet omdat ze geen behoefte hebben aan contact, maar omdat sociaal contact anders wordt ervaren en verwerkt.
Neurodiversiteit helpt om te begrijpen waarom vriendschappen soms ingewikkeld zijn — en waarom dat niets zegt over de waarde of sociale wens van een kind.
Je kind heeft misschien één goede vriend, of wisselende contacten. Grote groepen kosten veel energie. Na een speelafspraak is je kind uitgeput. Op school lijkt het soms alleen te staan, terwijl het thuis juist open en betrokken is. Jij ziet: vriendschap vraagt hier iets anders.
Hoe beleven neurodiverse kinderen vriendschappen, en waarom ziet dat er vaak anders uit dan verwacht?
Voor veel neurodiverse kinderen vraagt sociaal contact:
Dat kost energie. Daarom kiezen zij vaak bewust voor minder, maar diepere contacten.
Veel neurodiverse kinderen voelen zich prettiger:
Grote groepen en onduidelijke sociale dynamiek kunnen overweldigend zijn.
Communicatie kan anders verlopen:
Dit kan botsen met sociale verwachtingen, zonder dat de intentie verkeerd is.
Om erbij te horen, passen sommige kinderen zich sterk aan:
Dit kan op korte termijn werken, maar leidt vaak tot uitputting en verlies van zelfvertrouwen.
Wat helpt neurodiverse kinderen:
Vriendschap hoeft niet druk te zijn om waardevol te zijn.
Vriendschappen bij neurodiverse kinderen vragen begrip en ruimte. Door los te laten hoe vriendschap “hoort”, ontstaat er ruimte voor echte verbinding — op een manier die past bij het kind.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.