Hooggevoeligheid wordt vaak gezien als “te gevoelig zijn”. Binnen neurodiversiteit kijken we anders. Hooggevoeligheid beschrijft een zenuwstelsel dat prikkels dieper en intenser verwerkt. Dat maakt kinderen niet zwakker, maar gevoeliger afgestemd op hun omgeving.
Die gevoeligheid kan een kracht zijn — mits zij begrepen wordt.
Je kind merkt alles op: stemmingen, geluiden, subtiele veranderingen. Na een drukke dag is het uitgeput. Kleine gebeurtenissen kunnen groot binnenkomen. Anderen zeggen: “Je moet het niet zo aantrekken.” Jij ziet: dit kind kan niet anders.
Wat betekent hooggevoeligheid binnen neurodiversiteit, en wat hebben hooggevoelige kinderen nodig om in balans te blijven?
Binnen neurodiversiteit wordt hooggevoeligheid gezien als:
Het brein verwerkt informatie grondiger, waardoor ervaringen intenser worden beleefd.
Hooggevoelige kinderen zijn vaak gevoelig voor:
Emoties en prikkels lopen gemakkelijk in elkaar over, wat kan leiden tot snelle overbelasting.
Wanneer er onvoldoende herstel is, zie je:
Dit zijn signalen dat het systeem te vol zit, niet dat het kind zich aanstelt.
Hooggevoeligheid wordt soms verward met:
Daardoor krijgen kinderen het advies om “harder te worden”, terwijl zij juist bescherming en afstemming nodig hebben.
Naast uitdagingen zie je vaak:
Deze kwaliteiten bloeien in een veilige, rustige omgeving.
Hooggevoeligheid vraagt geen verharing, maar begrip. Door hooggevoeligheid te zien binnen neurodiversiteit ontstaat ruimte voor balans, zelfvertrouwen en het benutten van een verfijnd waarnemingsvermogen.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.