Emoties horen bij opgroeien. Bij neurodiverse kinderen worden emoties vaak intensiever ervaren en minder gefilterd. Wat voor het ene kind een kleine teleurstelling is, kan voor een ander overweldigend aanvoelen.
Neurodiversiteit helpt om emotioneel gedrag niet te zien als overdreven, maar als een andere manier van verwerken.
Je kind kan intens blij zijn, maar ook diep geraakt door iets wat voor anderen klein lijkt. Een opmerking, een verandering of een mislukking komt hard binnen. Anderen zeggen: “Je moet het niet zo aantrekken.”
Maar jouw kind kan dat niet zomaar.
Waarom worden emoties bij neurodiverse kinderen vaak intenser ervaren, en wat hebben zij nodig om hiermee om te gaan?
Veel neurodiverse kinderen hebben minder interne filters. Dat betekent:
Dit is geen gebrek aan zelfbeheersing, maar een kenmerk van hun zenuwstelsel.
Emotieregulatie — het vermogen om emoties te herkennen, te uiten en weer te laten zakken — ontwikkelt zich bij neurodiverse kinderen vaak langzamer of anders. Ze hebben:
Van hen verwachten dat ze “gewoon kalmeren” werkt averechts.
Overprikkeling vergroot emoties. Wanneer een kind al veel heeft moeten verwerken, kan een kleine emotie de druppel zijn. Je ziet dan:
De emotie is vaak het eindpunt van een lange keten.
Emoties zakken niet door uitleg of correctie, maar door:
Eerst reguleren, dan pas praten of reflecteren.
Intens voelen heeft ook een keerzijde:
Wanneer kinderen leren omgaan met hun emoties, worden deze kwaliteiten zichtbaar.
Emoties bij neurodiverse kinderen zijn geen probleem dat opgelost moet worden, maar signalen die begrepen willen worden. Door emoties serieus te nemen, leren kinderen zichzelf beter kennen en ontstaat er ruimte voor veerkracht.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.