ADD wordt vaak minder snel herkend dan ADHD. Er is minder zichtbaar gedrag, minder onrust — maar van binnen gebeurt er veel. Binnen neurodiversiteit kijken we voorbij het stille uiterlijk en zien we een brein dat intens verwerkt, maar dat weinig laat zien aan de buitenkant.
Dat maakt ADD niet minder ingrijpend, maar vaak wel minder begrepen.
Je kind zit rustig in de klas, maar lijkt regelmatig afwezig. Taken blijven liggen, starten kost moeite en na school is je kind uitgeput. Leraren zeggen: “Hij doet zo zijn best.” Jij ziet: dit kost enorm veel energie.
Wat betekent ADD vanuit het perspectief van neurodiversiteit, en waarom wordt dit profiel zo vaak gemist?
Binnen neurodiversiteit wordt ADD gezien als:
De aandacht is er wel, maar naar binnen gericht.
Kinderen met ADD:
Dit wordt soms verward met desinteresse, terwijl het brein juist actief is.
ADD beïnvloedt vooral:
Niet door onwil, maar door moeite met activeren en organiseren.
Omdat ADD minder zichtbaar is, passen kinderen zich vaak lang aan. Ze:
Overbelasting blijft daardoor onopgemerkt, totdat het kind vastloopt.
Naast uitdagingen zie je vaak:
Deze kwaliteiten hebben ruimte en begrip nodig.
ADD vraagt om dezelfde afstemming als andere neurodiverse profielen — misschien zelfs meer, omdat het zo onzichtbaar is. Door ADD te zien binnen neurodiversiteit ontstaat erkenning voor wat zich van binnen afspeelt.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.