“Maar tegenwoordig is toch iedereen neurodivers?”
Het is een uitspraak die vaak wordt gedaan — soms schouderophalend, soms kritisch. Het klinkt alsof neurodiversiteit een modewoord is geworden. Toch raakt deze uitspraak maar een deel van de werkelijkheid.
Neurodiversiteit vraagt om nuance, juist wanneer het begrip steeds vaker wordt gebruikt.
Je deelt dat je kind neurodivers is en tegen grenzen aanloopt. De reactie is: “Ach ja, iedereen heeft tegenwoordig wel iets.”
Wat bedoeld is als relativering, voelt voor jou als ontkenning van wat je dagelijks ziet en ervaart.
Waarom wordt gezegd dat "iedereen tegenwoordig neurodivers is", en waarom klopt die uitspraak maar deels?
Dat we vaker over neurodiversiteit praten, betekent niet dat er ineens meer neurodiverse kinderen zijn. Wat wel is veranderd:
Wat zichtbaar wordt, is wat er altijd al was.
Iedereen is anders — dat klopt. Maar neurodiversiteit gaat over:
Niet elk verschil valt hieronder. Dat onderscheid vervaagt soms in het publieke debat.
Het voelt alsof “iedereen” neurodivers is omdat:
Daardoor komen verschillen eerder aan het licht.
Wanneer neurodiversiteit wordt weggezet als iets algemeens:
Erkennen is geen overdrijven — het is kijken naar wat nodig is.
Een genuanceerde blik betekent:
Niet iedereen is neurodivers — maar iedereen verdient afstemming.
De uitspraak “iedereen is tegenwoordig neurodivers” zegt meer over onze maatschappij dan over kinderen. Neurodiversiteit is geen hype, maar een lens die helpt om blijvende verschillen te begrijpen — zonder ze te bagatelliseren of te overdrijven.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.