Niet elke vraag van een kind is wat ze lijkt.
Soms gaat een vraag niet over het onderwerp zelf,
maar over wat er onder de woorden leeft.
“Waarom zijn mensen soms gemeen?”
“Waarom verandert alles steeds?”
“Wat als ik straks alleen ben?”
Dat zijn geen losse gedachten.
Dat zijn signalen.
Je kind vraagt:
“Waarom doen mensen elkaar pijn?”
Je merkt:
Dan gaat het waarschijnlijk niet om het antwoord,
maar om wat je kind voelt.
Hoe herken je wanneer een filosofische vraag eigenlijk over gevoel gaat - en wat heeft je kind dan van jou nodig?
Kinderen gebruiken vragen soms als ingang.
Niet om iets te weten, maar om iets te delen.
Achter de vraag kan zitten:
De vraag is dan een brug naar contact.
Gevoelsvragen komen vaak:
De timing vertelt vaak meer dan de inhoud.
Het moment geeft richting aan je reactie.
Als je merkt dat:
dan vraagt het moment waarschijnlijk geen antwoord, maar afstemming.
Meer woorden zijn dan niet meer helpend.
In plaats van uitleg kun je reageren met erkenning.
Bijvoorbeeld:
Je benoemt niet wat het gevoel is, maar dat het er mag zijn.
Erkennen betekent niet dramatiseren.
Het betekent aanwezig zijn.
Je hoeft:
Vaak zakt het vanzelf wanneer het gezien wordt.
Soms zijn vragen geen vragen.
Maar uitnodigingen.
Uitnodigingen om te luisteren.
Om nabij te zijn.
Om te laten voelen: je staat er niet alleen voor.
Als je dat herkent,
hoef je niets uit te leggen.
Alleen aanwezig te zijn.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.