Veel ouders zijn gewend om vragen te beantwoorden.
Dat is logisch — zo leren kinderen tenslotte.
Maar sommige vragen voelen anders.
Ze vragen geen uitleg, geen oplossing, geen afronding.
Ze vragen ruimte.
Een kind vraagt:
“Waarom zijn mensen soms oneerlijk, ook als ze dat niet willen?”
Je kunt uitleggen hoe mensen in elkaar zitten.
Of voorbeelden geven.
Of relativeren.
Maar diep vanbinnen voel je:
elk antwoord is eigenlijk te klein.
Wat gebeurt er als een vraag niet bedoeld is om beantwoord te worden, maar om onderzocht te worden?
Sommige vragen gaan over feiten.
Andere over regels.
Maar filosofische vragen gaan over:
Ze zijn geen probleem dat opgelost moet worden,
maar een denkbeweging die ruimte zoekt.
Als ouder wil je helpen.
Geruststellen. Zekerheid bieden.
Antwoorden geven voelt actief en zorgzaam.
Maar bij filosofische vragen kan dat onbedoeld het denken afsluiten.
Niet omdat antwoorden fout zijn,
maar omdat het moment iets anders vraagt.
Wanneer je een vraag niet meteen dichtplakt:
Een open vraag nodigt uit tot:
Ruimte laten betekent niet zwijgen.
Het betekent meebewegen zonder overnemen.
Bijvoorbeeld door te zeggen:
Zo blijft het denken bij je kind.
Wanneer vragen open mogen blijven, leren kinderen:
Dat is een belangrijke basis voor:
Niet elke vraag wil een antwoord.
Sommige vragen willen aandacht.
Door ruimte te laten, geef je je kind geen onzekerheid,
maar vertrouwen.
Vertrouwen dat denken mag groeien,
zonder dat het afgerond hoeft te worden.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.