Het licht is uit.
De dag is voorbij.
En net als je denkt dat het rustig wordt, komt die vraag.
Veel ouders herkennen dit moment:
grote vragen verschijnen precies wanneer het stil wordt.
Dat is geen toeval.
Je kind ligt in bed en vraagt:
“Wat gebeurt er als je doodgaat?”
Niet paniekerig.
Niet eisend.
Maar zacht, bijna voorzichtig.
Je voelt: dit is geen vraag om nu uitgebreid uit te leggen.
Dit is een moment van nabijheid.
Waarom stellen kinderen juist voor het slapen zulke grote, filosofische vragen?
Overdag is er veel afleiding.
Prikkels, verwachtingen, tempo.
’s Avonds valt dat weg.
Wat overblijft, zijn gedachten die overdag geen ruimte kregen.
Rust nodigt uit tot diepte.
Veel ouders denken bij bedtijdvragen meteen aan angst.
Maar vaak gaat het niet om bang zijn.
Het gaat om:
Je kind zoekt geen antwoord,
maar bevestiging dat het veilig is om te denken.
Uitleg activeert het hoofd.
En dat is precies wat je ’s avonds niet wilt.
Lange antwoorden kunnen:
Soms is minder zeggen meer helpend.
Korte, dragende reacties werken vaak beter.
Bijvoorbeeld:
Je geeft veiligheid zonder het denken te openen.
Een vraag openlaten voelt soms spannend.
Maar voor kinderen is het vaak geruststellend dat:
Je kunt afronden met nabijheid:
een hand, een kus, een rustige stem.
Grote vragen voor het slapen komen niet omdat je kind onrustig is.
Ze komen omdat het stil wordt.
Omdat denken ruimte krijgt.
Omdat voelen naar boven komt.
Omdat er iemand is bij wie het veilig is om te vragen.
Je hoeft die vragen niet op te lossen.
Alleen te dragen.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.