Sommige vragen van kinderen laten je stilvallen.
Niet omdat ze vreemd zijn, maar omdat je het antwoord simpelweg niet hebt.
Veel ouders voelen dan onzekerheid:
Moet ik hier iets zinnigs op zeggen? Laat ik mijn kind niet in de steek als ik het niet weet?
Maar geen antwoord hebben is niet hetzelfde als tekortschieten.
Je kind vraagt:
“Maar hoe weet je of iets echt goed is?”
Je denkt even na.
En merkt: elk antwoord voelt onvolledig.
Dat moment van twijfel is geen probleem.
Het is een eerlijk begin.
Wat heeft een kind nodig wanneer jij het antwoord niet hebt op een grote of filosofische vraag?
We leven in een wereld waarin weten belangrijk is.
Maar filosofische vragen gaan juist over wat niet vastligt.
Niet-weten:
Door te erkennen dat je iets niet weet, laat je zien dat denken een proces is.
Antwoorden geven voelt zorgzaam.
Het geeft houvast en controle.
Maar bij grote vragen kan een snel antwoord:
Niet omdat het antwoord fout is,
maar omdat het moment iets anders vraagt.
Je hoeft geen perfecte zin te bedenken.
Eenvoud en eerlijkheid werken vaak het best.
Bijvoorbeeld:
Deze zinnen geven veiligheid
zonder het denken weg te nemen.
Wanneer je eerlijk bent over niet-weten, leert je kind:
Dat is een diepere vorm van veiligheid
dan een sluitende uitleg.
Soms volgt er na jouw niet-weten:
Dat is geen teken dat je faalt.
Het betekent dat het denken van je kind ruimte krijgt.
Je hoeft het leven niet uit te leggen.
Je hoeft geen antwoord op alles te hebben.
Je hoeft alleen aanwezig te zijn
op het moment dat je kind denkt, voelt en zoekt.
En soms is het meest helpende antwoord:
“Ik weet het niet — maar ik ben hier.”