Soms stelt je kind een vraag die groter voelt dan het moment.
Niet omdat de vraag zo moeilijk is, maar omdat je merkt: hier gaat het niet om uitleg.
Veel ouders willen dan helpen door antwoorden te geven.
Geruststellen. Verklaren. Oplossen.
Maar een filosofisch gesprek vraagt iets anders:
luisteren zonder het denken over te nemen.
Je kind zegt:
“Hoe weet je of iemand echt aardig is?”
Je voelt meteen de neiging om voorbeelden te geven.
Of regels. Of uitleg over goed gedrag.
Maar als je even wacht, gebeurt er iets anders:
je kind denkt verder.
Hoe kun je als ouder een filosofisch gesprek voeren met je kind, zonder te sturen of het gesprek dicht te maken?
Een filosofisch gesprek is geen moment om iets uit te leggen.
Het is ook geen opvoedmoment met een doel.
Het is:
Je hoeft niets te bereiken.
Het gesprek is het doel.
Veel ouders luisteren om te antwoorden.
Bij een filosofisch gesprek luister je om te begrijpen.
Dat betekent:
Vaak zit de kern niet in de vraag,
maar in wat eronder ligt.
In plaats van uitleg kun je vragen stellen die ruimte geven.
Bijvoorbeeld:
Deze vragen:
Je hoeft het antwoord niet te hebben.
Sterker nog: dat hoeft meestal niet.
Zinnen die veiligheid geven:
Zo leert je kind dat:
Een filosofisch gesprek hoeft niet lang te duren.
Let op signalen:
Dan is stoppen geen afwijzing,
maar respect voor het proces.
Je kunt er altijd later op terugkomen.
Een filosofisch gesprek met je kind gaat niet over slimme antwoorden.
Of de juiste woorden.
Het gaat over meelopen in het denken van je kind.
Zonder te sturen.
Zonder af te ronden.
En misschien is dat wel het meest waardevolle wat je kunt bieden:
een plek waar vragen welkom zijn —
ook als ze open blijven.
Over de auteur
Ina Terra helpt ouders van kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat.
Ze vertaalt kennis over ontwikkeling, brein en leren naar heldere uitleg voor thuis — zonder kinderen te forceren of in hokjes te plaatsen.